Në çdo shoqëri ekziston të paktën një person që flet pa ndalur. Ai flet në familje, në shoqëri, në punë, madje edhe kur askush nuk e pyet. Në pamje të parë, një njeri që flet shumë shihet si i hapur, social dhe energjik. Por psikologjia moderne tregon se pas këtij zakoni fshihen shpesh arsye shumë më të thella dhe jo gjithmonë pozitive.
Një nga faktet më interesante është se njerëzit që flasin shumë shpesh kanë frikë nga heshtja. Heshtja për ta nuk është qetësi, por kërcënim. Në momentet e heshtjes, mendja e tyre përballet me mendime, dyshime dhe emocione që ata nuk duan t’i ndjejnë. Prandaj, fjalët shërbejnë si mburojë psikologjike për të shmangur përballjen me veten.
Psikologët shpjegojnë se të folurit e tepruar mund të jetë shenjë e ankthit social. Disa njerëz flasin shumë sepse kanë frikë se mos nuk pranohen, mos duken të mërzitshëm ose mos humbasin vëmendjen e të tjerëve. Duke folur vazhdimisht, ata përpiqen të kontrollojnë situatën dhe të sigurojnë se janë të pranishëm dhe të dukshëm.
Një tjetër arsye e rëndësishme lidhet me nevojën për vlerësim dhe rëndësi. Njeriu që flet shumë shpesh dëshiron të dëgjohet, të admirohet ose të ndihet i rëndësishëm. Ai mund të tregojë histori të gjata, të ndërpresë të tjerët ose të rikthejë bisedën gjithmonë tek vetja. Kjo nuk ndodh domosdoshmërisht nga arroganca, por nga një boshllëk emocional i brendshëm.
Shkenca ka treguar gjithashtu se disa njerëz flasin shumë për shkak të strukturës së trurit dhe personalitetit. Ekstrovertët, për shembull, marrin energji nga komunikimi dhe ndërveprimi social. Për ta, të folurit është mënyrë për të menduar, përpunuar informacionin dhe krijuar lidhje. Ndryshe nga introvertët që mendojnë në heshtje, këta individë mendojnë me zë të lartë.
Megjithatë, kur të folurit bëhet i tepruar, ai mund të kthehet në problem. Njerëzit që flasin shumë shpesh dëgjojnë pak, gjë që dëmton marrëdhëniet personale dhe profesionale. Të tjerët mund të ndihen të injoruar, të lodhur ose të pavlerësuar. Me kalimin e kohës, kjo sjell izolim social, edhe pse personi mendon se po krijon lidhje.
Një fakt tronditës është se njeriu që flet shumë shpesh tregon më shumë sesa duhet. Ai mund të zbulojë sekrete personale, informacione private ose mendime që më vonë i pendon. Kjo ndodh sepse impulsi për të folur është më i fortë se filtri racional. Në disa raste, kjo sjell pasoja serioze në punë, miqësi dhe familje.
Nga ana neurologjike, të folurit aktivizon zona të trurit që lidhen me kënaqësinë. Kjo do të thotë se për disa njerëz, të folurit krijon një ndjenjë shpërblimi, të ngjashme me kënaqësinë që të tjerët marrin nga muzika ose ushqimi. Kjo e bën zakonin edhe më të vështirë për t’u kontrolluar.
Në kulturë dhe histori, njeriu që flet shumë ka qenë shpesh figurë kontraverse. Në disa shoqëri ai shihet si i mençur dhe udhëheqës, ndërsa në të tjera si i padurueshëm dhe i pamatur. Kjo tregon se të folurit nuk është as i mirë as i keq në vetvete, por varet nga masa dhe momenti.
Psikologët theksojnë se zgjidhja nuk është të heshtësh plotësisht, por të mësosh ekuilibrin mes të folurit dhe dëgjimit. Dëgjimi aktiv jo vetëm që përmirëson marrëdhëniet, por edhe rrit inteligjencën emocionale dhe respektin reciprok. Njeriu që mëson të dëgjojë fiton më shumë sesa ai që flet pa ndalur.
Në përfundim, njeriu që flet shumë nuk është thjesht “llafazan”. Ai shpesh është një individ me botë të brendshme të ndërlikuar, emocione të forta dhe nevoja të paplotësuara. Ky është një fakt bomb që na mëson se pas çdo zakoni njerëzor fshihet një arsye më e thellë sesa duket në sipërfaqe.
