Diego Armando Maradona njihet në mbarë botën si një nga futbollistët më të mëdhenj të të gjitha kohërave. Për shumëkënd, ai ishte magjistar i topit, rebel, gjeni, por edhe figurë kontraverse. Megjithatë, përtej dritave të stadiumeve, trofeve dhe famës botërore, ekzistonin momente të vogla, të heshtura, që tregojnë zemrën e vërtetë të Maradonës. Një nga këto momente është një ngjarje prekëse që i ndodhi me një fëmijë të varfër, një histori që sot qarkullon si dëshmi e humanizmit të tij.
Ngjarja ndodhi në Argjentinë, në një lagje të varfër, shumë larg luksit të jetës që Maradona kishte arritur në kulmin e karrierës së tij. Ai kishte shkuar aty pa kamera, pa zhurmë mediatike, vetëm për të vizituar disa familje që jetonin në kushte të vështira. Në atë lagje, fëmijët luanin futboll zbathur, me topa të vjetër ose me topa të improvizuar prej rrobash të lidhura.
Mes tyre ishte një djalë i vogël, rreth 9 ose 10 vjeç, shumë i dobët, me rroba të grisura, por me sy që shkëlqenin sa herë që shihte topin. Kur pa Maradonën, ai u shtang. Nuk fliste, vetëm e shikonte me habi, sikur po shihte një ëndërr. Maradona e vuri re menjëherë dhe iu afrua.
“Si quhesh?” – e pyeti ai.
Djali u përgjigj me zë të ulët dhe i tregoi se ëndrra e tij ishte të bëhej futbollist, por nuk kishte as këpucë futbolli, as top të vërtetë. Ai luante çdo ditë, por shpesh i gjakoseshin këmbët nga gurët dhe asfaltit.
Maradona nuk tha asgjë në atë moment. Ai u ul në tokë, mori topin e vjetër dhe filloi të luante me fëmijët, mes tyre edhe me djalin e vogël. Për disa minuta, ai nuk ishte ylli i botës, por thjesht “Diego”, një djalë nga rrugët e varfra të Buenos Airesit, ashtu siç kishte qenë vetë dikur.
Pas lojës, Maradona e thirri djalin mënjanë. I hoqi këpucët e tij sportive – këpucë profesionale, shumë të shtrenjta – dhe ia dha fëmijës. Djali fillimisht refuzoi, duke thënë se nuk mund t’i merrte, sepse ishin të Maradonës. Por Diego u ul në nivelin e tij dhe i tha fjalët që më vonë u treguan nga dëshmitarët e ngjarjes:
“Edhe unë kam qenë si ti. Nëse dikush nuk do të më kishte ndihmuar, nuk do të isha këtu. Mos i shiko këto këpucë si të miat, shikoji si të ardhmen tënde.”
Djali shpërtheu në lot. Maradona jo vetëm që i dha këpucët, por u sigurua që familja e tij të merrte ndihmë, ushqim dhe mbështetje. Ai kërkoi gjithashtu që fëmija të regjistrohej në një akademi futbolli lokale, duke mbuluar shpenzimet pa zhurmë dhe pa kërkuar asnjëherë publicitet.
Vite më vonë, ky djalë tregoi historinë në një intervistë, duke thënë se ajo ditë i ndryshoi jetën përgjithmonë. Edhe pse nuk u bë futbollist profesionist, ai tha se ajo që i dha Maradona nuk ishin vetëm këpucët, por dinjitet, shpresë dhe besim se edhe një fëmijë i varfër ka vlerë.
Kjo ngjarje tregon pse, për shumë njerëz të thjeshtë, Maradona nuk ishte vetëm një futbollist. Ai ishte simbol i atyre që vijnë nga varfëria, që bien dhe ringrihen, që gabojnë, por që kurrë nuk harrojnë nga kanë ardhur.
Në fund, Maradona u largua nga kjo botë si legjendë e futbollit, por histori të tilla e mbajnë gjallë si njeri me zemër të madhe, që e kuptonte dhimbjen e fëmijëve të varfër sepse vetë kishte qenë njëri prej tyre.
