Në diskursin politik kosovar, ndryshimet e qëndrimeve nuk janë të rralla. Megjithatë, kur ato bien ndesh drejtpërdrejt me deklarata publike të së kaluarës, atëherë lindin pyetje serioze mbi koherencën politike dhe besueshmërinë e aktorëve kryesorë. Një rast i tillë është edhe raporti politik mes Ramush Haradinaj dhe Albin Kurti.
Deklarata e Ramush Haradinajt, e dhënë shumë vite më parë, ku ai shprehej:
“Albinin se kom njoft, kam fitu simpati për to kur kam qenë ushtar, ai ka qenë një prej zëdhënësve tonë”
Dëshmon qartë një vlerësim pozitiv ndaj figurës së Albin Kurtit në një periudhë të ndjeshme historike për Kosovën. Në atë kohë, Kurti njihej për angazhimin e tij politik dhe për rolin si zë kritik e përfaqësues i rezistencës qytetare.
Këto fjalë nuk janë thënë në rrethana private, por publikisht, dhe për këtë arsye ato kanë peshë politike dhe morale. Ato tregojnë jo vetëm respekt personal, por edhe një pranim të rolit të Kurtit në periudhën e luftës dhe të pasluftës së hershme. Pikërisht për këtë arsye, kontrasti me qëndrimet e sotme të Haradinajt është edhe më i theksuar.
Sot, realiteti politik është krejt tjetër. Ramush Haradinaj është shndërruar në një nga kritikët më të ashpër të Albin Kurtit. Në debate televizive, konferenca për media dhe deklarata publike, ai e kundërshton ashpër qeverisjen e Kurtit, duke e akuzuar për izolim ndërkombëtar, keqmenaxhim të situatave politike dhe tensionim të panevojshëm të raporteve me aleatët. Këto kritika janë shpesh të forta dhe në disa raste personale.
Kjo përplasje e re politike ngre pyetjen thelbësore: a kemi të bëjmë me një ndryshim real të bindjeve, apo thjesht me një kalkulim politik të diktuar nga rrethanat aktuale? Në politikë, rivaliteti është i natyrshëm, por mohimi i vlerësimeve të dikurshme krijon perceptimin e mungesës së qëndrueshmërisë.
Një tjetër aspekt i rëndësishëm është se Haradinaj nuk ka ofruar ndonjë sqarim të qartë se çfarë ka ndryshuar thelbësisht tek Albin Kurti, përveç faktit që sot ai është kundërshtar politik dhe kryeministër me pushtet real vendimmarrës. Kjo e bën edhe më të vështirë për opinionin publik të kuptojë nëse kritikat janë parimore apo thjesht opozitare.
Nga ana tjetër, Albin Kurti vazhdon të mbështetet në narrativën e qëndrueshmërisë së tij politike, duke theksuar se nuk ka ndryshuar qëndrime, por vetëm pozita institucionale. Në këtë kontekst, kontradikta duket se qëndron më shumë në anën e atyre që kanë ndryshuar diskursin, sesa tek ai që ka qenë vazhdimisht kritik ndaj establishmentit politik.
Në fund, ky rast është një shembull tipik i politikës kosovare, ku deklaratat e së kaluarës shpesh bien ndesh me realitetin e sotëm. Për qytetarët, kjo duhet të shërbejë si një thirrje për të kujtuar fjalët e vjetra dhe për të analizuar me kujdes motivet e reja. Sepse në politikë, koherenca është po aq e rëndësishme sa edhe kritika, ndërsa fjala e thënë publikisht mbetet dëshmi që nuk fshihet lehtë.
