Hapësira zakonisht përshkruhet si një vend i heshtur, i zbrazët dhe pa zë. Në teori, kjo është e vërtetë, sepse zëri, siç e njohim ne, nuk mund të udhëtojë në vakum. Por megjithatë, shkencëtarët kanë regjistruar për dekada me radhë fenomene zanore të çuditshme, të cilat nuk janë tinguj në kuptimin klasik, por valë elektromagnetike të përkthyera në frekuenca që veshi i njeriut mund t’i dëgjojë. Dhe ajo që ata dëgjuan ishte tronditëse.
Një nga rastet më të famshme ndodhi në vitin 1977, kur sonda Voyager 1 dhe Voyager 2 u nisën për të eksploruar hapësirën e largët. Këto sonda mbartnin pajisje shumë të ndjeshme për matjen e rrezatimit, valëve plazmatike dhe fushave magnetike. Gjatë udhëtimit të tyre, ato regjistruan sinjale të pazakonta që, kur u përkthyen në tinguj, ngjanin me fishkëllima, ulërima dhe zëra metalikë të zgjatur.
Një nga këta tinguj u bë veçanërisht i famshëm dhe u quajt “zëri i Saturnit”. Kur të dhënat e mbledhura nga Voyager u përpunuan, shkencëtarët dëgjuan një tingull të thellë, ritmik dhe pothuajse ogurzi, sikur një instrument gjigant po luante në errësirën e hapësirës. Ky tingull nuk ishte zë real, por rezultat i ndërveprimit mes grimcave të ngarkuara dhe fushës magnetike të planetit.
Por Saturni nuk ishte i vetmi. NASA ka regjistruar tinguj edhe nga Jupiteri, Dielli dhe madje nga boshllëqet mes yjeve. Dielli, për shembull, “lëshon” valë zanore të vazhdueshme për shkak të shpërthimeve dhe lëvizjeve të plazmës në sipërfaqen e tij. Kur këto valë përkthehen, ato krijojnë një zhurmë të vazhdueshme që ngjan me një frymëmarrje të rëndë ose një gumëzhitje të pafund.
Një tjetër rast që tronditi komunitetin shkencor ishte zbulimi i ashtuquajturit “hum-i kozmik”, një zhurmë e ulët dhe konstante që vjen nga drejtime të ndryshme të universit. Edhe pse shkencëtarët besojnë se kjo lidhet me rrezatimin kozmik të sfondit ose me aktivitetin e galaktikave të largëta, origjina e saktë ende nuk është plotësisht e kuptuar.
Ajo që i bën këto fenomene edhe më interesante është fakti se disa nga këta tinguj kanë modele ritmike. Kjo ka bërë që, jashtë qarqeve shkencore, të lindin teori të ndryshme, duke përfshirë edhe spekulime për burime inteligjente. Shkenca, megjithatë, mbetet e kujdesshme dhe thekson se nuk ka asnjë provë për komunikim inteligjent, por vetëm për procese fizike komplekse që ende po studiohen.
Këta “tinguj” nga hapësira nuk dëgjohen drejtpërdrejt, por përkthehen nga të dhënat shkencore në frekuenca të dëgjueshme për njerëzit. Megjithatë, fakti që universi prodhon modele që mund të shndërrohen në zë e bën atë më pak të heshtur sesa kemi menduar.
Ky zbulim ka ndryshuar mënyrën se si njerëzit e perceptojnë hapësirën. Ajo nuk është vetëm një errësirë e ftohtë dhe e zbrazët, por një vend plot aktivitet, energji dhe lëvizje të padukshme. Çdo planet, yll dhe fushë magnetike ka “zërin” e vet unik.
Në fund, këta tinguj kozmikë na kujtojnë se universi është shumë më kompleks dhe më i gjallë sesa perceptimi ynë i përditshëm. Edhe në heshtjen absolute të hapësirës, diçka gjithmonë po ndodh. Dhe ndoshta, me zhvillimin e teknologjisë, ne do të zbulojmë se këta zëra janë vetëm fillimi i një gjuhe kozmike që ende nuk dimë ta lexojmë plotësisht.
